25/12/11

"de transitzone"

Het lichaam verplaatst zich terwijl gedachten nog vasthouden aan thuis. Een druk verkeer van verschillende nationaliteiten opweg naar ergens en nergens, het begin of het einde van een verhaal.

Aangekomen in Addis Abeba wordt ik verwelkomt door mijn gids. We rijden met een gammele jeep door de verlaten straten naar het hotel waar ik onderdak vind in een bizar kamertje.

26/12/11

Bezoekje aan de merkado in Addis Abeba, de grootste openbare markt van Afrika. Samen met Andualem vechten we ons een weg tussen de mensenmassa door een labyrint van smalle wegentjes. Een van de dingen die me opviel was de vfriendelijkheid die heerst onder de mensen. Ondanks de chaos is er geen moment geweest dat ik overvallen werd door angst. Ik ben vandaag geld gaan wisselen in de bank waar er geen glazen wand stond tussen klant en loketbediende en waar ik iemand in een joggingbroek zonder enige bescherming nar buiten zag wandelen met een doorschijnende vuilniszak vol geld. Het lokale eten en drinken is mij goed bevallen buiten de injera, een zure pannekoek die mijn maag al na een hap deed draaien. Het vlees dat erbij werd geserveerd was rauw gemixed met kruiden die voor mijn normen redelijk pikant waren. De koffie hier is overheerlijk.

27/12/11

Deze morgend zijn we vertrokken vanuit Addis Abeba richting Lalibela. Een rit van twee dagen over een asfaltweg die buiten enkele jeeps, vrachtwagens en plaatselijke taxibusjes vooral wordt gebruikt door boeren om hun vee te verplaatsen. We slingeren van links naar rechts tussen de koeien, geiten, ezels en kamelen richting noorden. Ondanks dat mijn maag het hard te verduren heeftis de sfeer heel goed dankzij Andualem en Zari ( chauffeur ).

28/12/11

Vandaag de tweede dag rijden met aankomst Lalibela. Het landschap gaat nooit vervelen maar ik kreeg het gevoel dat verplaatsen met een jeep voor mij allemaal te snel ging omdat ik overdondert werd door emoties van de uitzichten en de mensen maar ik had nog geen enkele foto getrokken sinds ik aankwam in Ethiopie. ik sprak hierover met Andualem en we besloten het rustiger aan te doen en geregeld te stoppen. We kochten een grote zak chat, een legale softdrug dat overal groeit in Ethiopie. Je krijgt er geen waanbeelden van maar je voelt de  spanning ui je lichaam sijpelen en je wordt er ontzettend kalm van. De eerste fotos worden geschoten en er zitten al direct een paar juweeltjes bij. Na een waanzinnige zonsondergang komen we in den donkere aan in Lalibela.

29/12/11

Vadaag heb ik de rotskerken in Lalibela bezocht, deze is vier jaar geleden opgenomen in het erfgoed van Unesco en niet voor niets. Een verzameling van 11 rotskerken die destijds ondergronds zijn uitgehouwen uits rots, onderling verbonden door nauwe gangen. Er hangt een mysterieuze sfeerrond des te meer door de talrijke priesters die in witte gewaden ronddwarrelen in dit labyrint met hun handkruisen. door mijn hoofd leeg te maken loop ik van het ene verhaal in het andere. Zo kwam ik smiddags aan de praat met een rondreizende artiest die net de traphal van een bouwvallig hostelletje had geschilderd. Hij liet me zijn werk zien en ik vroeg hem of hij een van de muren op doek wou schilderen. Hij stemde toe en we spraken een prijs van 15euro af. Ik gaf hem 7euro op voorhand om materiaal te kunnen kopen, de rest zou ik betalen wanneer hij het doek overhandigde. We spraken af in een cafeetje om 20uur. Hij gaf me het doek welke perfect was geschilderd, nadien zijn we tussen pot en pint blijven filosoferen tot in de late uurtjes. Eerder in de namiddag werd ik geinspireerd door een oude priester die de bijbel zat te lezen in een rotsholte. Hij deed teken dat ik een foto mocht nemen en al snel raakte ik in een gesprek verwikkeld. Hij vroeg me of ik hqd om mee te komen zodat ik zijn woonplaats zou kunnen zien. Ik stemde toe en via smalle donkere gangetjes en een trapje komen we aan in een uitgehouwen kamertje van 1,5m hoog en 1,5m breed en 2m lang. Het leven van deze man speelde zich hier al 29jaar lang af, een piepklein kamertje omgeven door schilderijen en boeken. Zijn verhalen lieten zoveel indrukken na dat je even het gevoel krijgt dat de aarde onder je voeten verdwijnt en dat je bewustzijn wordt opgetild naar andere hoogtes. Toen ik buiten kwam was het te laat om te fotograferen omdat de kerken gesloten werden.

30/12/11

De lange rit naar Gondar! De eerste 80km waren over onverharde wegen die we in een goede 3 uur afleggen. We stoppen onderwegen bij een van de vele hutjes waarin de mensen van het platte land wonen. Een ronde hut gemaakt van een houten palen cnstructie waar nadien de naden opgevuld worden met modder en een rieten dak. De moeder van het gezin is druk bezig met het roosteren van gerst waar nadien lokaal bier van wordt gebrouwen. We geraken aan de praat en ze vertelt me dat ze oorspronkelijk 12 kinderen had maar dat er slechts 5 zijn overgebleven. Alsook vertelde ze dat er spanningen waren in het gezin omdat ze ziek was en haar dochter van 12 jaar wilde uithuwelijken alvorens zij zou sterven maar dat de dochter weigerde. Nadien verklaarde de dochter dat ze diep ongelukkig was en zelfmoord wilde plegen. Een verhaal dat me de rest van de dag is blijven volgen. In de namiddag gaven we aan een dochter met haar vader een lift naar een verder gelegen dorp. We vertelden hen over onze ontmoeting eerder deze morgend. Ze zeiden ons dat meisjes in deze streken uitzonderlijk al op hun zevende werden uitgehuwlijkt. De meisjes bleven dan thuis tot ze voor de eertse keer ovuleerden en werden dan aan hun toegewezen man toevertouwt. Dit gaat mijn verstand te boven...

31/12/11

De laatste dag van het jaar! In de voormiddag neem ik van de gelegenheid gebruik om even mijn mails te checken en mijn reisverslag te posten alvorens ik richting Simiengebergte trek. Ik vertrek vanuit Gondar langs Debark naar basiskamp Sankabar. In kilometers valt het wel mee maar omdat we grotendeels over stoffige zandwegen rijden ligt de gemiddelde snelheid, zo'n 30km/h niet zo hoog. Na een rit van 8uur piept mijn rug even hard als de Toyota Landcruiser. In Debark regelen we een gids, kok, scout en een muilezel voor een vijfdaagse trekking door het Simiengebergte. Omde Ras Dashen (de hoogste berg van Ethiopie) op te klauteren zou ik op 8 a 9 dagen moeten rekenen en zoveel tijd heb ik niet. Daarrbij komt dat deze trekking het minst spectaculair zou zijn. Oud op nieuw breng ik door op het eerste kamp, Sankabar. De kok die voor het eten zorgde is er een uit de duizend, een van de beste maaltijden ooit. Endualem had als verassing een fles vodka bij die we samen leegmaakte bij het kampvuur onder de blote sterrenhemel, zalig!

01/01/12

Trekking van Sankabar naar Cmete. Eeen uitzonderlijk landschap gevormd door vulkanisch gesteente. In de namiddag zijn we gaan aankloppen bij een hut in een geisoleerd moslimdorp. We worden verwelkomt door een kranig vrouwtje Fatima. Het was tof om te zien hoe zij koffie maakte door de bonen te wassen, te roosteren en daarna te pletten tot koffiepoeder. Deze wordt dan in een moor met kokend water gekapt, een paar minuten wachtentot het bezinksel is gaan liggen en drinken maar.

02/01/12

Snel ontbijten en om 7.30uur vertrekken van Cmete naar Ghencke. Een wandeling met spectaculaire uitzichten waarbij we twee toppen doen nl. Mt.Gabo (3920meter) en Amete (4070meter). Vandaag weinig cultuur maar veel bergen en foto's trekken. De dagen zijn warm maar als de zon gaat slapen wordt het berekoud. Ik kruip de laatste twee dagen dan ook al om 19uur in m'n tent. Veel slapen dus, zalig!

03/01/12

Vandaag staat de beklimming van de Baite (4530meter) op het programma, de tweede hoogste van Ethiopie. Ik voel m'n hart  uit mijn lijf bonken en bedenk dat het niet goed zit met m'n conditie. Achteraf vertelde Arbi,de gids dat we de beklimming in minder dan de helft van de tijd hebben gedaan dan de gemiddelde tijdsduur. Op de terugweg komen we de zogenaamde Wild Ibex tegen, een soort wilde berggeit die enkel hier zou te vinden zijn en die met uitsterven bedreigt is. Inderdaad , voor het grote wild moet ge niet naar hier komen! Smiddags vertrekken we per jeep naar Gondar met als tussenstop Debark om afscheid te nemen van onze helpende ploeg van dit nationaal park. Twee ervan ga ik missen nl.de kok omwille van zijn kookkunsten en Osmolo (de scout) een oprechte en eenvoudige man die met hart en ziel zijn werk deed en met wie het direct klikte. Wanneer we in Gondar aankomen is het al lang donker. Ik hang van kop tot teen onder het stof, zelfs een stinkdier zou zijn neus ophalen en weglopen. Na een druppeldoucheke trek ik samen met Zari (chauffeur en misdienaar) en Endualem (gids), gasten van mijn leeftijd de stad in met een tuktuk (een driewielig autootje ingevoerd uit Indie) om te gaan eten en pintjes te drinken ter ere van onze beklimming.

04/01/12

Een dagje relaxen. Ik blijf de hele dag in Gondar. Ik ben een paar kastelen gaan bezoeken en ik geniet van het niets doen. Ook de innerlijke mens krijgt rust vandaag, enkel salaatjes en vers fruitsap in diverse smaken. Een van de leuke dingen in dit land is dat je smiddags zowel van de zon als van de maan kunt genieten want die is hier zowel snachts als overdag zichtbaar. Savonds kruipen we in een pub waar ze traditionele muziek en dans brengen, de sfeer is opperbest!

05/01/12

Een verloren dag! We rijden smorgens naar Bahir Dar, de tweede grootste stad van Ethiopie. Vooral bekend om het Tanameer met z'n kloosters en de watervallen van de blauwe Nijl. Vandaag geen watervallen omdat het droogseizoen is en omdat er een dam gebouwd is die het waterdebiet regelt. Het Tanameer is groot maar bied geen mooie uitzichten. De kloosters die gevestigd zijn op eilandjes op het meer zijn klein en toeristisch uitgebuit. Ik heb een hekel aan deze vertoning en doe dan ook geen moeite om ook maar een foto te nemen. Gelukkig vertrekken we morgen landinwaarts richting zuiden.

06/01/12

Deze morgend vertrokken met als doel Addis Ababa maar stranden ongeveer een uur voor we de hoofdstad bereiken. Het is donker en de wegen zitten vol putten en andere obstakels, we besluiten om op veilig te spelen. Geen foto's getrokken maar wel uitermate genoten van de landschappen die als een film worden afgspeeld als ik dromerig door het raam kijk.

07/01/12

Vandaag is het kerstmis in Ethiopie (ze hebben hier een andere kalender). Onze jeep houd niet van kerstdagen. Deze morgend wou hij niet starten en hadden we 7 man nodig om hem uit de weide te krijgen en in gang te duwen. Na de middag worden we getrakteerd op een lekke band. Als lunch eten we rauw koeienvlees met een dipsausje van chili en Ethiopische wijn (rood en zoet). We eten gans de namiddag chat en savonds pinten pakken in Hawassa, een stad waar vele jamaicanen wonen en waar Bob Marley een tweede thuis vond. We dansen de uren bijeen tot rond drie uur het licht wordt gedoofd.

08/01/12

Na amper twee uur slapen, doucheke pakken en dan vlug naar de vismarkt dat aan dtig meer ligt. Als ontbijt is het rauwe vis dat ik doorspoel met zoute koffie (inderdaad zout ipv suiker). Ik doe m'n best om alles binnen te spelen maar het kabbelt wel een beetje. Rond de middag cruisen we naar de volgende stop Yavello. Het landschap verandert drasisch alsook de mensen. In het noorden waren het vooral tengere mensen met donkere verweerde gezichten door het harde leven getekend. Toch komen ze hartelijk over door hun glimlach. De mensen hier kijken aan met strakke gezichten, zwart kekleurde gelaten met een brede neus en fors gebouwde lichamen. Maar na de eerste contacten komen de eerste glimlachen waarmee de vooroordelen verdwijnen. Landschappen worden vooral getekend ddor afwisselend dicht beboste heuvels en steppegebieden met roodgekleurde aarde, cactussen, termietbergen en vrijstaande bomen. Aan het begin van elk dorp komen we slagbomen tegen. Deze dienen om het transport te controleren en zo smokkelwaar te voorkomen. Net voor de aankomst krijgen we een probleem met de transmissie van de jeep. We demonteren de voorste cardanas en halen toch nog de eindstreep.

09/01/12

Ook van daag weer twee lekke banden en een afgebroken zijspiegel. Na ontbijt we naar Chewubete, daar ligt het grootste zoutmeer in de omstrekengelegen in een diepe uitgestorven vulkaan. samen met een gids wandelen we de diepte in. Tijdens de afdaling blijft iedereen achter behalve een jongeteje van 10jaar Nicolas. Het klikt meteen en we blijven gans de trekking samen. Op onze weg naar boven ben ik dan ook blij als ik hem kan trakteren op een cola. Als ik afscheid neem zegt hij wel twintig keer om hem niet te vergeten. Als dat uit een kindermond komt dan raakt dat een gevoelige snaar. Ook de mensen die hun geld verdienen door in het zwarte water te kruipen om er zout uit te halen doet me iets. Het hoge concentraat aan zout vreet in op wonden, ogen, mond en de oren. Een zware tol voor het beetje geld dat ze ermee verdienen. Na de middag zetten we onze koers verder over onverharde wegen naar Konso. De mooie landachappen maken de zware rit de moeite waard.

10/01/12

In de voormiddag een bezoek aan de koning van Konso (hij bewaart de vrede tussen de verschillende clans in de omliggende dorpen) en New York (een landschap dat door erosie zou lijken op de stad New York). Voor al deze banaliteit moet je eerst een entree betalen en een gids meenemen. Ik baal van heel deze vertoning. Gewoon een manier om geld te verdienen en ook New York is eerder New Work. Daarentegen heb ik in de stad sandalen gekocht gemaakt van versleten autobanden wat ik wel de max vind. Ik wandel het schuurtje binnen en zie hoe de man creatief omgaat met afval. Hij toont hoe hij met een mes en wat malletjes uit een versleten band wel 10 paar sandalen weet te produceren. Dan rijden  door de Omovallei naar Jinka als we stoppen om te lunchen. Het is hier broeierig heet en we zoeken de schaduw op onder een rieten dak. Deze plek doet me denken aan de Madmax-filmen. Een strandgevoel zonder zee, iedereen hangt of ligt ergens. Alles is hier slowmotion, geweldig! Als we verder doorrijden kom ik de eerste blote mannen tegen die achter hun vee lopen, het is nog even wennen. Hier in Jinka woont Endualem, hij nodigt mij uit bij hem thuis voor het eten en een koffieceremonie. Morgen trekken we de vallei in om een paar dagen bij de Hamarstammen te blijven logeren.

11/01/12 tot 19/01/12

"De Hamerstammen". Een uitzonderlijke ervaring. Ze zien er niet alleen anders uit ook innerlijk zijn er veel verschillen. Het was de bedoeling om er een 3-tal dagen bij deze stammen te blijven maar ik voelde al van bij het begin dat er meer tijd nodig was om een diepere betekenis te vinden. Ik besloot om geen andere stammen te bezoeken zodat ik meer kans had om in hun gemeenschap opgenomen te worden en met een koffer vol kennis naar huis te gaan. In de eerste plaats trekken ze de aandacht door hun uiterlijk maar alles went dus ook deze omgeving. Het eerste contact was gemakkelijk want ze zijn heel gastvrij. Naarmate je langer blijft merk je dat alles wat  eenvoudig leek alsmaar complexer wordt maar ook fascinerend. Geen voorgeschreven geschiedenis maar een gemeenschap die vooral bestaat uit een kluwen van ceremonies en een gedachtengang die heel veel verschilt van de onze. Het is niet mogelijk om een ontmoeting als deze in een paar zinnen neer te pennen maar voor iedereen die geïntresseerd is wil ik gerust tijd vrijmaken om mijn verhaal te doen met foto's en uitleg. Zoals dikwijls bij reizen heb ik ook hier vrienden overgehouden met wie ik emoties gedeeld heb en die mij altijd zullen bijblijven.

20/01/12

Op onze terugweg naar de bewoonde wereld, Jinka, vallen we zonder diesel en worden we verplicht nog een nacht door te brengen onder de blote sterrenhemel. Heb vandaag ook nog serieus gelachen omdat we Dore, één van de stammelingen een lift gaven naar een verder gelegen dorp. We stopten onderwegen om te pauzeren. Toen we wilden instappen zagen we dat hij op de verkeerde manier was ingestapt op de achterbank van de jeep, nl. met zijn voeten op de bank en met zijn rug tegen de voorste zetel...Heb ook nog een bezoekje gebracht aan het museum van Ivo, een antropoloog die we enkele dagen voorheen een lift gegeven hadden naar Dimenka. Het museum is niet groot maar zeker het bezoeken waard!

21/01/12

Smorgens nemen we de boot om een stukje te varen op het meer in Arba Minch. Een nationaal park waar vele soorten vogels terug te vinden zijn alsook reuzekrokodillen. Ik voel dat m'n verlof er bijna op zit en mijn gedachten zweven tussen de vrienden van wie ik afscheid moet nemen en thuis.

22/01/12

Na nog een dagske  Mercato in Addis Ababa en wat pintjes pakken, savonds afscheid nemen van Endualem en Zari. Na een maand samen rondreizen zijn we allen goede maatjes geworden en het doet me dan ook veel pijn om deze gasten achter te laten...