woensdag 15 dec-donderdag 16 dec:

...we komen goed op tijd aan in Zaventem,gelukkig maar want het afgedrukt vluchtschema van airstop bleek niet helemaal overeen uit te komen met die van Brussel Airlines. Bij het inchecken werd ons verteld dat we ieder 32kg mochten meenemen ipv 2x23kg en dat we in Buenos Aires van vlieghaven moesten veranderen terwijl ons beloofd was onze bagage rechtstreeks in El Calafate zou aankomen.We hadden 5 stuks bagage bij en na het derde stuk zaten we al aan een meerkost van een goede 600euro.Even paniek...maar na  anderhalf uur wachten en enkele telefoons later krijgen we toch groen licht. Snel afscheid nemen om dan halfnaakt door de duanecontrole te wandelen. Nog elk gauw nen halve liter blonde leffe drinken  om dan te horen dat ons vliegtuig vertraging heeft. We snellen ons terug naar de bar om onze dorst te lessen.Door deze vertaging moeten we in Madrid de longen uit ons lijf lopen om onze verbinding naar Buenos Aires met een Boeing 747 niet te missen.Daar blijkt bij het ophalen van onze bagage blijkt 1 stuk niet aanwezig te zijn waarvan nota werd gemaakt. Intussen zijn we weer bijna 2 uur kwijt als men ons weet te vertellen dat we toch naar een andere vlieghaven moeten zo'n 45km verderop. Ze geven ons een tegoedbon om de taxi te pakken. Een taxi houd ons tegen en bied zijn diensten aan. Hij wint ons vertrouwen en brengt ons naar de andere luchthaven. Daar aangekomen rekent hij ons 450pesos aan, geeft ons een betalingsbewijs en vertelt ons dat dat we die bij Aerolinas Argentinas terug kunnen vorderen als we ons vliegticket in ontvangst nemen. Niet dus,blijkbaar moesten we enkel maar de tegoedbon afgeven aan de taxichauffeur. Onze goedgelovigheid en het niet beheersen van de spaanse taal heeft ons 450pesos gekost. Vetzakken¡ 3uur later dan gepland nemen we de vlieger naar El Calafate met als tussenstop Ushuaia.We zijn er maar een uurtje geweest maar het had wel iets speciaals.Een colake drinken en eens goed gaan kakken in het meest zuidelijke stadje ter wereld. We voelen dat ons eigenlijk avontuur nu pas begint.Vanuit het vliegtuig merken we een uitgestrekte pampas,hederblauwe meren en besneeuwde bergtoppen:ons decor voor de volgende weken. Aangekomen in El Calafate zijn  we moe maar blij dat het vliegen voorbij is.Snel nemen we een taxi naar het centrum en checken we in in een gezellig hostel.We snuiven de sfeer op in het dorp en gaan we eten met een fleske wijn.Daarna een doucheke en ons bed in. Ik stop nu met schrijven want ik ga den andere Guy een lel tegen z'n bakkes geven want dien is degoutant hard aan het snurken.(geschreven door Budts Guy)

17 december:

ola amigos ,we hebben goed geslapen,vroeg ontbijt want we vertrekken naar het Perito Morreno nat park,een vriend van de hostelbaas  Ozo genoemd pikt ons op,wij die zeer goed spaans kunnen {niet dus} verstaan weinig van hem maar met gebaren en pocco spaans komen we er wel,we rijden door prachtig landschap met machtige ver gezichten,onder tussen is het beginnen sneeuwen en twijvelen we dat we wel wat gaan zien maar we worden weg geblazen door dit machtig natuur wonder.Het fotomateriaal komt boven en ik krijg foto les van guy,voor hem is dit een droomlandschap om foto s te maken,de gletser schuift hier dwars door het meer en werp regelmatig brokken ijs in het water wat prachtige donders veroorzaakt.Zeer voldaan vertrekken we hier en worden we op onze terug weg nog getrakteerd op de Andes Condor in volle aktie.  Ondertussen hebben we onze port a ledge terug, dus kunnen we richting el Chalten vertrekken voor de echte aktie want onze handjes beginnen te jeuken.nog efkes zeggen ik weet dat ik hard kan snurken maar dat is om me te wapenen tegen de Guy zen stinkvoeten die me de komende weken gaan teisteren.{Guy Scheipers}

zondag 19 december:

four seasons in one day.Gisteren hebben we de bus naar El Chalten genomen, een goeie 2 uur rijden door een uitgestrekte pampas met bangelijke uitzichten.Marcelo de eigenaar van ons verblijf in El Calafate gaf ons een houten varkentje als geluksbrenger en had voor ons een verblijfplaats in El Chalten geregeld zodat we bij onze aankomst  hartelijk verwelkomt werden door Diego en een andere Marcelo.We verblijven nu in een uiterst gezellig stulpje "Guanaca" genaamd.Het waait hier serieus maar we beslissen toch alvast een stevige wandeltocht te ondernemen naar "Laguna de los tres" en de "Piedras Blancas". In de voormiddag waait het zo hard dat je soms wordt opgetild en je evenwicht totaal verliest. In de namiddag ging de wind liggen en de zon begon te schijnen. De hemel klaarde open en we krijgen voor het eerst cerro Fitz Roy te zien. Wederom worden we onderuit geblazen door de pracht van deze verschijning.We beseffen dat dit een uniek moment is! Na 12 uur rondtrekken en een stevige maaltijd met een fles wijn kruipen we moe maar voldaanonder de dekens.

maandag 20 december:

Vandaag slecht weer, heel slecht weer! We blijven rondhangen in El Chalten.We houden ons bezig met lezen en schrijven van kaartjes.De internetverbinding is hier zo slecht dat e-mails versturen of webblog bijhouden niet mogelijk is. We denken aan het thuisfront.

Disdag 21 december:

s'morgensvroeg.Het waait hard en de bergen schuilen zich achter een dik wolkendek. We besluiten om toch een poging te doen om een glimp van de cerro torre op te vangen. Na een goede 2 uur stappen komen we aan bij de Laguna Torre.We hebben moeite om ons staande te houden door de felle rukwinden. Uiteindelijk lukt het ons tot de Mirador Maestri te geraken. Aangekomen bij dit uitzichtpunt trekt de hemel open en toont de Cerro Torre zich samen met z'n broertjes.Wat een kippenvelmoment. We nemen foto's van dit schouwspel en dwalen terug naar El Chalten met onze hoofden steeds omkerend voor een laatste aanblik terwijl de wind voor de eerste keer helemaal helemaal gaat liggen. Aangekomen bij onze eindbestemming drinken we elk een Stella Artois(1000ml), we proeven wat empenadas en smullen van een echte Argentijnse barbeque.

woensdag 22 december:

Vermits een echte beklimming uitblijft en onze vingers beginnen te jeuken besluiten we alvast wat te gaan sportklimmen in de buurt van het dorp, aan de andere kant van de Rio de la Vueltas. We klimmen elk een touwlengte als de eerste regengordijnen onze wegen kruisen. We worden gedwongen om binnen te blijven. Ik sluit me op in de Patria, het cafeeke van Diego en Marcelo waar de stoof op maximum rendement draait. Ik drink een tas koffie aangelengd met zoete likeur terwijl ik m'n dagboek bijhoud. Argentijnse liederen dwarrelen door de kamer en vervoeren m'n gedachten ver weg van alles...S'avonds trakteren we ons op empenadas en spelen we rummikub.Later schuiven Marcelo en Diego en wat Italianen bij ons aan tafel. Terwijl iedereen zijn best doet om zich verstaanbaar te maken wordt de ene fles wijn na de andere leeggedronken. Het werd nog een heel gezellige avond.

donderdag 23 december:

Het kost ons iets meer moeite om uit ons bed te geraken.De wind is gaan liggen en de zon maakt ons goed gezind.Het is nu namiddag bij ons en we zitten op de bus naar El Calafate om van daaruit nog eens naar huis te kunnen bellen en om onze webblog bij te houden.Volgende week zouden de weatherwindows (een periode waarin geklommen kan worden) beter worden en we dromen stillekes van een eerste serieuze beklimming.

vrijdag 24 december:

Deze voormiddag een terraske gaan doen in het centrum, heerlijke koffie (Segfrado)drinken en naar de mensen kijken terwijl het zonneke ons opwarmt.Om 13 uur de bus op terug naar onze vrienden in El Chalten, gezellig kerstmis gaan vieren!

zaterdag 25 december:

Vandaag iets later opgestaan dan normaal, kerstfeestje is een beetje uit de hand gelopen. Bij mij blijft het gelukkig bij hoofdpijn den andere hangt tot smiddags met zijn hoofd in't wc. In de namiddag brengen we al een deel van onze lading naar Campamento Base Jim Bridwell en keren terug. S'avonds gaan we vroeg slapen.

zondag 26 december:

We laden een tweede rugzak met de rest van ons materiaal samen met ons eten. De spanning stijgt en we voelen ons ongemakkelijk.Het weer was ook niet zo goed als voorspeld. We wandelen gestaag terug naar Campamento Base waar de rest van ons materiaal ligt.Met elk een loodzware bepakking trekken we verder met als doel Hippo Nino, het laatste kamp voor de eigenlijke beklimming. We steken de Rio Fitz over via een tirolesa en vechten ons via een steil pad, deels met gefixeerde touwen langs watervallen naar een groot moreneveld. De weg is moeilijk vindbaar. Via grote omwegen geraken we uiteindelijk toch tot bij de gletsjer.Blijkbaar zijn we op de verkeerde plaats de gletsjer beginnen oversteken want in een mum van tijd lopen we rond in een labyrint van torenhoge en diepe gletsjerspleten. Het regent al uren en ook de wind begint steeds harder te waaien terwijl het daglicht verdwijnt. Na twee schuivers van den dikke en een eerste ongezekerde ijs beklimming met een ijskast(ongeveer 35kg) op mijne rug houden we het voor bekeken en zetten we de tent op. We zijn doodmoe en zeiknat.

maandag 27 december:

S'nachts begint het werkelijk te stormen. De wind beukt in op onze tent en speelt ermee tot onze tentstokken uiteindelijk breken. Voor het eerst gaat er een gevoel van angst door mij heen. Nadat de wind weer een beetje is gaan liggen rapen we onze laatste krachten bijeen om in te pakken en met hangend hoofd onze nederlaag toe te geven. We rapellen ongeveer 100 meter om uit te komen op een lager plateau dat ons toelaat terug op het moreneveld te komen. Na acht uur wandelen zijn we eindelijk terug in El Chalten. We likken onze wonden terwijl  we een nieuw plan smeden.De schakelaar is nu omgedraaid:show must go on!

dinsdag 28 december:

Om 4uur opgestaan om zonsopgang boven Lago Viedma te kunnen fotograferen nadien zijn we naar de Chorillo Del Salto gewandeld, een waterval 3km buiten El Chalten. S'namiddags slapen en website bijwerken.

woensdag 29 december:

Tweede poging om zonsopgang te fotograferen. S'middags besluiten we om morgen opnieuw de Cerro Torre aan te vallen. In de namiddag volgen we met de bus de Rio Del Vuelta stroomopwaarts tot de bron Lago Desierto, een prachtig meer!

donderdag 30 december:

We vertrekken rond 8uur richting Nipponinno. Ze voorspellen 3 dagen zonder neerslag en nog belangrijker weinig wind! We gooien het op een andere boeg en besluiten met zo min mogelijk materiaal naar boven te gaan. Rond 15uur komen we aan in het basiskamp. We hebben geen tent bij maar vinden beschutting tussen grote granieten blokken met zicht op alle grote wanden zoals de Cerro Torre, Fitz Roy en alle bijhorende granieten kathedralen. Enerzijds worden we overweldigd door dit schouwspel anderzijds heerst er ook een kille sfeer. De wind huilt voordurend en ook al is het namiddag, de paar andere aanwezige klimmers slapen allemaal. Rond 21uur kruipen we in onze bivakzakken want we willen heel vroeg vertrekken omdat we eerst door een gevaarlijk moreneveld dat een trechter vormt voor alles wat naar beneden komt.

vrijdag 31 december:

Rond middernacht komen we alweer in een storm terecht. We zitten onze tijd uit maar wanneer we willen vertrekken waait het nog zo hard dat we niet anders kunnen dan een tweede poging staken omdat er maar sprake was van 3 goede dagen. Terug in de vallei schijnt de zon en is de wind bijna helemaal verdwenen. We zitten beide metaal in een dipje omdat we al dagen met een zware rugzak zitten rond te lopen en nog geen meter hebben geklommen, kloteberg! S'avonds schuiven we aan bij de barbeque en vieren we oud op nieuw. Uitbundig feesten zit er niet in want we zijn te moe en teleurgesteld om echt uit ons dak te gaan. We drinken een paar pinten en kruipen al vroeg in ons schuif.

zaterdag 01 januari:

Deze morgend lekker gaan ontbijten in het zonneke. De komende dagen wordt er slecht weer voorspeld. Daarom besluiten we om morgen naar El Calafate te gaan om daar een auto te huren en wat te gaan cruisen. We hebben intussen besloten om met het eerstvolgende goede weer iets anders te gaan beklimmen, een wand die mider gevoelig is aan het veranderlijke weer omdat we absoluut een top willen behalen. De enige troost die we nu hebben is dat geen van de andere klimmers de top al gehaald heeft dit seizoen. Vanwege de klimaatsveranderingen is het weer hier nog meer onvoorspelbaar. Vandaag is de wind volledig gaan liggen en schijnt de zon volop waardoor de sneeuw zo zacht is dat er geen houvast is en het lawinegevaar veel te groot!

zondag 2 januari:

Deze morgend met de bus naar El Calafate via de legendarishe route "Patagonia RA 40". vanuit El Chalten zo'n goede 200km doorheen de Pampas. De uitzichten zijn zo mooi dat de rit nooit gaat vervelen. Bij onze aankomst huren we direct een auto en cruisen nog eens naar de Perito Moreno en daarna langs de Lago Roca wat mooie beelden oplevert.

maandag 03 januari:

Vanmorgen om 7uur opgestaan want we willen graag de Torres Del Paines maar geraken vast op de grens met Chili. Dan maar terug via de oude "RA 40" via onverharde wegen door niemandsland. Het enige wat we tegenkomen zijn Flamingo's, struisvogels,schapen,roofvogels en echte Mustangs. Gothic Project, tango-loungemuziek klinkt lekker op de achtergrond!

dinsdag 04 januari:

Rustdag. S'morgensvroeg de heuvels ingereden om te fotograferen. De rest van de dag rondgehangen in El Calafate.

woensdag 05 januari:

We vertrokken om 7uur met de bus naar El Chalten. Het weer was goed en wilden oorspronkelijk gaan sportklimmen maar beseften dat we elke dag met goed weer moesten gebruik maken  voor een serieuze beklimming. We informeerden achter het weer en het zou ook morgen nog goed weer zijn. We pakten snel in en besloten om de Aguja Guillaumet te beklimmen . Aanvankelijk kozen we als route "Amy" maar door de warmte waren de sneeuwcondities zeer slecht en kozen daarom voor de zwaardere route "Fonrouge" (600m,6B,A1) omdat de aanloop minder door de sneeuw was. We namen de taxi tot de Rio Electrico en dan 6uur stijgen via Campamento Piedra Del Fraile naar het hogergelegen basiskamp Piedra Negro.

donderdag 06 januari:

Na een koude bivak begonnen we om 6.30uur aan onze beklimming. Op het eerste gezicht lijken de sneeuwhellingen niet zo stijl en we verstoppen onze crampons en ijsbijlen tussen de eerste rotsblokken van het moreneveld waar we doorheen moeten. Echter achter deze rotspartij verscheen een tweede sneeuwhelling van ongeveer 60graden en 200 hoogtemeters. Doormiddel van treedjes stampen geraken we moeizaam maar zeker tot bij de eigenlijke klimroute. Er is een Argentijns klimduo net voor ons aangekomen en zijn zo traag dat we al van bij de start veel tijd verliezen. Ik nam de eerste touwlengte voor mijn rekening en klimmen om en om richting top. We weten de Argentijnen voorbij te steken en de lengtes volgen elkaar vloeiend op en cruisen tot we eindelijk een eerste topbeklimming in handen hebben. Gracias! Het rapellen kost al even veel moeite dan het klimmen. De touwen waaien alle kanten op en blijven overal achter steken. Rond 21uur bereiken we terug onze slaapplaats van vorige nacht maar door de slechte weersvoorspelling voor morgen dalen we nog verder af tot Campamento Del Fraile. Om 23uur zit onze tocht erop en geginnen we bij te drinken en maken we spaghetti klaar. Daarna leggen we ons horizontaal en dromen we van onze eerste cumbre.

vrijdag 07 januari:

Als ik s'morgens wakker wordt zie ik den dikke liggen met een matras onder hem en eentje boven hem vastgebonden met een touw, ze had het kou! Na ontbijt nog 2uur stappen tot de grindweg waar we direct een lift hebben naar El Chalten. We zitten beide in de laadbak van een pick-up en genieten van de uitzichten en het niets doen. In de namiddag bijslapen. We checken het weer voor de komende dagen, van kwaad naar erger. We weten dat er geen vogende beklimming komt  en we hebben het wel gehad in El Chalten. Aanvankelijk heb ik het moeilijk met de gedachte dat ik de Cerro Torre niet heb kunnen beklimmen maar door de klimaatsverandering hebben we ook geen eerlijke kans gekregen.Deze piek is niet enkel een granieten wand maar is in grote maten bedekt met ijs en sneeuw. Er vallen aanhoudend ijstorens en rotsblokken naar beneden alsook sneeuwlawines.Er zijn dit seizoen dan ook geen kanshebbers geweest. Ik dwaal rond in de straten en in gedachten denk ik al veel aan thuis. S'avonds komen we Danny tegen een vriend van Marcelo en Diego met wie we goed kunnen opschieten. We vieren samen onze beklimming tot in de vroege uurtjes.

zaterdag 08 januari:

We beslissen om maandag El >Chalten voorgoed te verlaten. Den dikke besluit tijdig te gaan slapen. Ik ga op stap met den Danny naar den Tangeria, een plaats waar verschillende artiesten komen optreden. Eerst traditionele Tango en folklore, daarna volgen optredens van plaatselijke rockbandjes.

zondag 09 januari:

We worden uitgenodigd door Marcelo en zijn familie voor een barbeque. Daarna gaan we allen samen  zwemmen op een ydilisch plekske dat goed verborgen is buiten El Chalten. Na het avondeten spelen we samen muziek en delen we cadeau's uit. We voelen dat het afscheid nadert. Het leuke van reizen is dat je nieuwe vrienden maakt, spijtig genoeg moet je ze ook weer loslaten. Ook al moeten we elkaar na 4 weken verlaten, de herrineringen zullen voor altijd blijven. De wind huilt stormachtig door de straten terwijl m'n gedachten in dromen vervagen... 

maandag 10 januari:

S'middags vertrekken we voor de laatste keer vanuit El Chalten naar El Calafate. We nemen uitgebreid afscheid van Marcelo en Diego.We hebben beide een krop in de keel en de leegte is voelbaar als we de bergen de rug toekeren en al het graniet stilletjes verdwijnt achter de horizon.

dinsdag 11 januari:

Ons vliegtuig vertrekt pas zaterdag en we maken een planning om onze tijd zo goed mogelijk te besteden. Vandaag vertrekken we met een soort vrachtwagen 4x4 de omgeving rond El Calafate. Een tocht die via privedomeinen (Estancias) over steile zandwegen bergtoppen bereikt met adembenemende uitzichten.

woensdag 12 januari:

Den dikke besluit om vandaag nog eens goed te gaan fietsen. Ik maak een bootocht over Lago Argentina naar Estancia Christina en van daaruitmet een jeep naar Glaciar Ursula, een goedgevulde dag!

donderdag 13 januari:

In de voormiddag wandelen we door een beschermd natuurgebied "Nimez Lagoon Nature Reserve" genaamd, ideaal voor birthwatching. In de namiddag wat souvenierswinkeltjes aflopen en s'avonds worden we uitgenodigd op een barbeque bij Marcelo en Cecilia van Amancay. De sfeer is goed en er wordt heel wat afgelachen.Het vlees en de wijn gaat goed naar binnen terwijl de uren verstrijken.

vrijdag 14 januari:

We geraken een beetje moeilijk gestart! Uiteindelijk beslissen we een fiets te gaan huren zodat we nog eens buiten de stad kunnen.Het is onze laatste dag en onze gedachten zijn al terug thuis en ik wordt al een beetje zenuwachtig!

PS:eens we thuis zijn trachten we nog een supergeweldige slideshow ineen te steken met vele fotos en filmpkes zodat we iedereen voor een avond mee kunnen nemen naar dit desolate maar prachtige landschap.Een exacte datum volgt!